Speech burgemeester tijdens Koningsdag 2026

En juist daarin schuilt de schoonheid van deze dag. Een onderscheiding voor één mens is altijd ook een erkenning van velen. Van een familie. Van een achterban. Van een club. Van een dorp. Van een gemeenschap die zegt: wij zien wat hier gebeurt, wij weten wat dit waard is, en wij zijn er trots op.
Dat maakt een dag als vandaag zo bijzonder. Hier zie je waarin een betrekkelijk kleine gemeente groot kan zijn. Groot in medemenselijkheid. Groot in onbaatzuchtigheid. Groot in belangeloze inzet. Groot ook in het vermogen om niet alleen aan zichzelf te denken, maar om de blik te richten op de ander, op het dorp, op de vereniging, op de gemeenschap.
En laat ik het maar gewoon toegeven: van zo’n dag krijg ik energie. Echte energie. Geen stroom uit een stopcontact - ervan uitgaand dat die er, met alle berichten over netcongestie, nog gewoon is - maar kracht uit karakter. Power uit betrokkenheid. Dynamiek uit daadkracht. En als er iets is wat we in deze tijd goed kunnen gebruiken, dan is het dat wel.
Want ja, we leven in een tijd waarin het wereldtoneel soms meer weg heeft van een zenuwachtig improvisatiestuk dan van goed bestuur. We weten inmiddels dat zekerheden onderhoud vragen. We voelen de onrust van deze tijd ook hier. Wie gaat tanken, boodschappen doet of het journaal volgt, weet dat de wereld zich nadrukkelijk aan ons opdringt. Oekraïne, Gaza, Soedan, Iran. De tragiek van de wereld blijft niet netjes achter een grenspaal staan.

En toch.
En toch is er een wereld buiten het scherm. Een wereld buiten de dagelijkse haast en de scherpte van het digitale debat. Een wereld van handen die helpen, schouders die dragen, ogen die omzien naar een ander. Een wereld waarin mensen opstaan zodra iemand hen roept. Voor een buur, een familielid, een vereniging, een parochie, een sportclub, een dorp.
U, lieve gedecoreerden, kent die wereld als geen ander. U leeft daar midden in. U bouwt eraan mee. U laat zien dat samenleven werk in uitvoering is. Work in progress. Want een gemeenschap leeft niet van wat mensen vinden, maar van wat mensen doen.
En dat - progress - is een woord dat mij bevalt. Omdat het vooruitgang ademt. Omdat het zegt: we zijn er nog niet, en precies daarom gaan we samen verder.
Dat is ook precies wat Simpelveld ten diepste kenmerkt.

Wij zijn hier gewend om over grenzen heen te kijken. Richting Duitsland. Richting België. Richting elkaar. Niet voor niets zijn hier liefdes ontstaan over landsgrenzen heen. Families gevormd. Verhalen vermengd. In heel wat Simpelveldse huishoudens wordt geschiedenis gesproken met een zachte Duitse of Belgische tongval erbij.
Dat zegt iets. Het zegt dat wij nieuwsgierig zijn. Gastvrij. Open.
En misschien nog wel belangrijker: het zegt dat wij verschillen niet als bedreiging zien, maar als verrijking.
Simpelveld is grenzeloos in zijn blik.
En Simpelveld is minstens zo grenzeloos in zijn hart.
Dat hart klopt voor de ander. Voor de gemeenschap. Voor het besef dat we zelf het verschil kunnen maken. Dat vieren we vandaag.
En we mogen daarbij best trots zijn op wie we zijn. Op onze gastvrijheid bijvoorbeeld. Zó vanzelfsprekend hier, dat de wereld er speciaal voor naar Simpelveld komt. Niet voor niets is hier The International Butler Academy gevestigd. Waar anders leer je dienstbaarheid dan op een plek waar het al generaties lang in de genen zit.
En kijk naar onze stoomtreinen, naar de Miljoenenlijn van de Zuid-Limburgse Stoomtrein Maatschappij.
Daar rijdt een stukje geschiedenis. Niet alleen als nostalgie, maar vooral als levend bewijs dat vooruitgang ook betekent: weten wat je bewaart. Wij gaan vooruit, maar wel op onze eigen manier. Met respect. Met aandacht. Met gevoel voor waarde. En soms ook gewoon op stoom - hetgeen eerlijk gezegd nog altijd betrouwbaarder voelt dan sommige moderne systemen.
En dan is er nog iets wat ons typeert.
Het spel.
In Simpelveld verstaan we de kunst van het samenspel. En wie meespeelt, weet: je draagt verantwoordelijkheid voor het geheel.
Simpelveld is een speelse gemeente. En dat is bij ons allerminst een bijzaak. Dat is een kracht, een vereende kracht.
Wij spelen samen. In de harmonie. In de fanfare. In het koor. Op het veld. In de zaal. In de vereniging.
En wie samen speelt, leert samenleven.
Spel is hier geen ontspanning na het werk. Spel is onderdeel van het werk aan de gemeenschap.
Daar wordt gelachen, gewerkt, opgebouwd, gecorrigeerd, gevierd.
Daar ontstaat wat wij gemeenschap noemen. We nemen het spel serieus; net als de humor, de lach, de levensvreugde.
En precies dat zie je terug in de mensen die vandaag worden geëerd.
Leo Deswijzen, Wim Lauvenberg, Pierre Gielen, Roger van der Linden, Yvonne Frissen-Spork, Leo Franzen en Ans Boon-Hermans.
Wat een rijkdom aan verhalen. En wat een bijzondere mensen; karakters.

Neem Wim Lauvenberg die binnen voetbalvereniging WDZ in Bocholtz bijna een instituut is. Een wandelende agenda, met een geheugen waar menige archiefkast stil van wordt. Vraag Wim naar een activiteit van vijf of tien jaar geleden en hij weet niet alleen de datum, maar ook wie erbij waren.
Maar minstens zo belangrijk is zijn rol als verbinder. Iemand die de vereniging bij elkaar houdt, die sfeer schept en die begrijpt dat betrokkenheid vaak zit in kleine gebaren. Bijvoorbeeld in de vlaai die op tafel verschijnt, in de aandacht voor de mensen om hem heen.
What you see is what you get. Een open en betrokken mens, die meedoet wanneer het goed gaat en nabij blijft wanneer het nodig is. En precies zulke mensen geven een vereniging haar hartslag.

Of Pierre Gielen die laat zien dat trouw en betrokkenheid hand in hand gaan met levenslust. Iemand bij wie een vergadering nooit alleen over de agenda gaat, maar ook over de mensen. Waar een wafel, een koekje bij de thee en een goed gesprek minstens zo belangrijk zijn als de besluiten zelf.
Als een van de Drie Musketiers stond hij jarenlang schouder aan schouder met anderen, altijd bereid om net dat stapje extra te zetten; en elkaar thuis te brengen als het nodig was. En wie denkt dat dat ophoudt, vergist zich. Want ook vandaag blijft Pierre zich ontwikkelen, zelfs tot in een Italiaans klooster toe.
Dat typeert hem: betrokken, leergierig en altijd in beweging; met oog voor de mens achter de functie.

En wat te denken van Roger van der Linden die verbinden tot levenswerk heeft gemaakt. Die mensen samenbrengt, geld ophaalt voor het goede doel, en zelfs in de voorbereiding op zijn eigen onderscheiding een klein complot waard blijkt; -wat misschien wel het mooiste bewijs is dat hij door velen gedragen wordt. Roger is iemand die mensen bij elkaar brengt, niet omdat het moet, maar omdat hij er oprecht plezier in heeft om anderen te laten groeien.
 

En dan hebben we Yvonne Frissen-Spork bij wie de voordeur en de telefoon nooit stilvallen. Waar spullen een tweede leven krijgen, mensen een plek vinden en gastvrijheid geen vaag begrip is maar een dagelijkse praktijk. En waar, tussen alle drukte door, ook nog gewoon een nieuw kleinkind welkom wordt geheten. Yvonne heeft wat deze tijd vaak ontbeert: een warm hart. Iemand die er voor je is. Waar je op kunt bouwen.
 

En Leo Franzen die geschiedenis vastlegt, bewaart en tot leven brengt.
En die dat doet met een scherp oog én gevoel voor timing.
Tijdens de opbouw van een SinterKerstmarkt, toen de spanning opliep en de storm om de hoek keek, wist hij met één welgemikte actie en een droge opmerking de hele zaal weer aan het lachen te krijgen.
Dat is misschien wel zijn grootste kracht: weten wanneer ernst nodig is, en wanneer een lach de gemeenschap weer in beweging brengt. Humor als bindmiddel.

Ook een topper: Ans Boon-Hermans die als geen ander weet wat zorgen voor een gemeenschap betekent.
Bij haar staan met Kerstmis en Pasen de attenties voor ouderen tot in huis opgesteld. Dat is een stille voorbereiding op iets dat voor een ander een groot verschil maakt.
En op kerstavond wordt de garage omgetoverd tot ontmoetingsplek, waar buurtgenoten samenkomen, waar muziek klinkt en waar niemand alleen hoeft te zijn.
Dat typeert Ans: iemand die ruimte maakt. Letterlijk en figuurlijk.
Iemand die ervoor zorgt dat mensen zich gezien voelen. En zich thuis weten, juist op de momenten die ertoe doen.

En tenslotte Leo Deswijzen die al decennialang laat zien wat trouw aan een vereniging en een gemeenschap betekent. Stil, krachtig, betrouwbaar. Een constante factor in een wereld die voortdurend verandert. Leo is een man die al generaties lang op en rond het veld te vinden is, en die weet dat een vereniging niet draait op talent alleen, maar op trouw, verbondenheid en vriendschap door dik en dun.
Wat deze mensen verbindt, is geen toeval.
Zij hebben begrepen dat een samenleving geen optelsom is van individuen, maar een samenspel van betrokkenheid.
Dat vooruitgang geen abstract begrip is, maar iets wat je doet. Elke dag opnieuw.
Dat een gemeenschap staat of valt met mensen die zeggen: laat mij maar.
 

Beste gedecoreerden, u laat ons zien wat er mogelijk is. U geeft ons reden tot trots. U geeft ons vertrouwen. U geeft ons energie.
En misschien is dat wel de belangrijkste boodschap van vandaag:
dat er, dwars door alle dagelijkse zaken heen, altijd meer is wat ons samenbrengt dan wat ons uiteen drijft.
Dat is geen vanzelfsprekendheid.
Dat is werk in uitvoering.
Werk dat u verricht.
Werk waar wij allemaal deel van uitmaken.
En daarom zeg ik vandaag, met overtuiging en met dankbaarheid:
Simpelveld is trots op u.
En dankzij u mag Simpelveld ook trots zijn op zichzelf.
Laten we straks het glas heffen.
Op de mensen die bouwen.
Op de mensen die verbinden.
Op de mensen die spelen. En daarmee serieus werk maken van samenleven.
Op de kracht van onze gemeenschap.
Op Simpelveld.
Op u hef ik het glas. Proost! 
En van harte gefeliciteerd met deze bijzondere en welverdiende onderscheiding.