Nieuwjaarsspeech 2026 burgemeester Simpelveld
Simpelveld laat zien hoe een gemeenschap kan schitteren als het erop aankomt
Speech burgemeester Susanne Scheepers, uitgesproken tijdens de nieuwjaarsbijeenkomst op 5 januari 2026.
Er zijn van die momenten in het jaar waarop een gemeenschap even stil staat, als een dorp dat de adem inhoudt voordat het verder wandelt. Vanavond is zo’n moment. We staan hier bij elkaar, niet omdat het moet, maar omdat het goed is om elkaar te zien aan het begin van een nieuw jaar. Deze bijeenkomst is zo’n ankerpunt — een warm startschot voor alles wat nog voor ons ligt. En laat mij dat meteen hardop zeggen: ik heet u hier allen van harte welkom, en ik ben oprecht blij dat u in zulke grote getale bent gekomen voor deze feestelijke gelegenheid.
Vorig jaar stonden we hier nog met een boodschap die zwaar woog: we moesten ombuigen. Bezuinigen. Geen eenvoudige opgave, zeker niet in een kleine gemeente waar elke euro telt en waar zorgvuldigheid geen luxe is, maar harde noodzaak.
“Me moss ziech sjtrekke noa de dekke.” Je kunt je alleen zo ver uitstrekken als de deken lang is.
Het is een wijsheid die deze gemeente niet alleen begrijpt, maar ook in praktijk brengt. We wisten afgelopen jaar dat het spannend zou worden.
En kijk waar we nu een jaar later staan: het proces van ombuigingen is goed verlopen. Samen met de voltallige raad hebben we het zorgvuldig en collegiaal aangepakt. En belangrijker nog: we hebben de minimaregelingen niet hoeven korten. Dat mag best hardop worden gezegd. Want het is dankzij die gezamenlijke inspanning — van raad, organisatie en gemeenschap — dat we financieel gezond dit nieuwe jaar ingaan.
Maar…..het jaar 2026 begint in een wereld die allerminst rustig is. Veel mensen hier zijn opgegroeid met de grens in hun achtertuin. Met slagbomen. Met paspoortcontroles. Met smokkelaars van over de heuvels. Toen de wereldpolitiek veranderde, was het juist híer dat je het als eerste merkte. AWACS-toestellen die niet langer de randen van het IJzeren Gordijn afspeurden, maar andere missies vlogen. Grenzen die vervaagden. Een wereld die open leek te gaan. Sommigen geloofden zelfs dat de geschiedenis ten einde liep — dat de grote conflicten van de twintigste eeuw achter ons lagen.
Maar nu lijken oude angsten terug te keren. Harde scheidslijnen duiken opnieuw op. De wereld staat in brand. Gelukkig hebben wij in Simpelveld een fantastische brandweer, maar u begrijpt wat ik bedoel: dit vuur is groter, abstracter, dreigender. De geopolitieke verhoudingen staan onder grote druk. De Verenigde Staten, ooit onze vanzelfsprekende trans-Atlantische bondgenoot, gedragen zich wisselvallig. De oren hangen eerder naar Moskou dan naar Brussel. En juist daarom geloof ik dat Europa moet beseffen wat het waard is. De vrede die we kenden, de samenwerking die ons sterk maakte — het is een kostbaar goed. We mogen dat nooit vergeten. Niet in Brussel, niet in Den Haag, en zeker niet hier in ons mooie heuvelland.
Maar de dreiging komt niet alleen van buiten. Helaas zien we ook de binnenlandse variant: bedreigingen aan het adres van bestuurders, agressie tegen volksvertegenwoordigers, agressie tegen hulpdiensten, intimidatie via sociale media.
Onlangs hebben we nog meegedaan aan de Limburg-brede Stop-actie, onder leiding van onze gouverneur Emile Roemer. En ik zeg het ook hier, hardop en duidelijk: wij pikken dat niet langer. We trekken een rode streep.
Wie ons via een toetsenbord bedreigt, is geen toetsenbordridder — zoals dit soort typhooligans tegenwoordig vaker wordt genoemd. Het is zonder meer krapuul. Geen ridderlijkheid, geen eergevoel, geen stijl. In het plat noemen we dat gewoon krapuul: ruis zonder ritme. Mensen die veel geluid maken achter een scherm, maar niets durven wanneer het licht aangaat. En laten we duidelijk zijn: dat hoort niet thuis in een gemeenschap als de onze. Wij blijven met opgeheven hoofd onze verantwoordelijkheid nemen, met respect, met open vizier— precies zoals een democratie bedoeld is.
Wij houden de rug recht. Want dat is onze taak. En soms is dat zwaar — persoonlijk, pijnlijk, vermoeiend. Maar we kijken niet weg. Niet bij bedreigingen. Niet bij grensoverschrijdende criminaliteit. Niet bij donkere wolken die zich boven onze gemeenschap samenpakken. In 2026 werken we verder aan het project 72 uur veilig, samen met onze buurgemeenten. Want veiligheid begint lokaal. En veiligheid begint bij weerbaarheid.
Tegelijkertijd laat Simpelveld zien hoe een gemeenschap kan schitteren als het erop aankomt. Kijk naar de opvang van asielzoekers. Driehonderd mensen die hier tijdelijke bescherming vonden. Mensen die nu rekken vullen, poetsen, in de zorg werken, nachtdiensten draaien bij de MedTech-bedrijven. Meer dan vijftig van hen hebben werk gevonden in onze regio. En wat minstens zo bijzonder is: hoeveel vrijwilligers hen hebben omarmd.
Soms hoor ik ouderen zeggen: “Als dit centrum sluit, wat moet ik dan met mijn dagen? Waar vind ik dan die warmte, die aandacht, die nieuwe contacten?” Het laat zien dat vriendschap geen grenzen kent.
In maart dit jaar zijn er gemeenteraadsverkiezingen. Ik ga u niet vertellen op wie u moet stemmen. Een burgemeester hoort neutraal te zijn. Maar ik mag u wél uitnodigen om verstandig te kiezen. Niet alleen in uw eigen belang, maar in het belang van het grotere geheel. Ik besta omdat wij zijn — misschien klinkt het Afrikaans, Ubuntu noemen ze dat — maar het past wonderwel bij Simpelveld. Hier draait het om normen en waarden. Om fatsoen. Om respect. Om de overtuiging dat democratie een gezamenlijk project is.
Daarom wil ik als burgemeester altijd normatief blijven spreken. Ik wil benaderbaar zijn. Mijn oor te luister leggen. Luisteren naar kritische geluiden, naar warme verhalen, naar zorgen, naar dromen. Dat is waarom ik Lunchen met de burgemeester ben begonnen: omdat verbondenheid niet ontstaat op een podium, maar aan een keukentafel. En dat blijft zo.
En laten we trots zijn: Simpelveld gelooft in de toekomst. Dat staat niet alleen in een brochure — dat voelt zo als je door onze dorpen loopt. De strategische visie Simpelveld 2040 is daarvan het bewijs. Een prachtig document, niet door het gemeentehuis bedacht, maar door onze mensen: 20 à 25 inwoners, ondernemers, jongeren, zorgpartners, woningcorporaties, betrokken burgers. Samen bedacht. Samen geschreven. Samen gedragen.
Vooruitkijken is een daad van optimisme. En optimisme — nuchter, realistisch optimisme — past bij Simpelveld. Ik hoop van harte dat de nieuwe raad, die in 2026 aantreedt, dit document zal omarmen als een kompas. Het kompas dat wij samen hebben gemaakt. Het kompas dat helpt om prioriteiten te stellen. Want dat is nodig.
We zijn een kleine gemeente met grote ambities. En ja, dat vraagt om keuzes. Harde keuzes soms. We kunnen niet alles. En we kunnen niet iedereen blij maken. Maar laten we eerlijk zijn: David versloeg Goliath niet door spierballen, maar door slimheid. Door behendigheid. Door samenwerking. Dat is precies hoe wij het hier doen. Door intensief samen te werken — met Voerendaal, met Heerlen, met Parkstad, met onze buurlanden — kunnen we klein zijn maar toch groots handelen.
Samenwerking als sleutel om zelfstandig te blijven. Dat is geen paradox, dat is wijsheid. Je eigenheid behouden door met anderen op te trekken. Weltoffen, met een open vizier. En ondertussen niet bezuinigen op wat ons juist bindt: het verenigingsleven, het cement van onze samenleving. Terwijl we vergrijzen en ontgroenen, terwijl jongeren woonruimte zoeken, terwijl mantelzorgers steun nodig hebben — blijft het verenigingsleven de plek waar mensen elkaar dragen.
Ik wil tot slot mijn diepe dank uitspreken. Aan de gemeenteraad — voor hun inzet, hun controle, hun steun en hun debat. Aan het college — voor de solidariteit, de humor, de wrijving die juist glans geeft. Aan onze ambtenaren — de stille motor achter elk besluit, elk loket, elk project, elke veiligheidsprestatie. En aan u, inwoners van deze prachtige gemeente, voor uw warmte, uw eerlijkheid, uw kritische blik, uw hulpvaardigheid.
We blijven zelfstandig — want als je goed samenwerkt, hoef je niet te fuseren. Dan blijf je gewoon lekker jezelf, maar dan mét vrienden.
Ik wens u allen een goed nieuw jaar toe. Voor u persoonlijk, voor de mensen die u lief zijn, en voor ons mooie Simpelveld.
Op een jaar van verbondenheid, wijsheid en hoop.
Susanne Scheepers
burgemeester